ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ 1900 - 1976

ΞΥΠΝΑΣ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ξυπνάς το αιώνιο καλοκαίρι,
ανατέλλοντας έναν άλλο ήλιο,
κάνοντας πιο όμορφα, πιο θαυμαστά τα μάτια,
καθώς ελπίζουν να σε ιδούν, κρεμώντας μια
λευκή αντηλιά...

Κι είναι η σκιά σου αυτό το φως το ειρηνικό που
πέφτει
στους κάμπους - στεφανωμένους με πορφυρή
αιωνιότητα...
Κι είναι η σκιά σου αυτό το φως που με τυλίγει,
και με σηκώνει, με κρεμνάει ψηλά,
στην άνοιξη του κόρφου του!...



ΕΡΗΜΙΑ

Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα...

Απ΄όπου περάσεις νύχτα ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνει από τους δρόμους που πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
Απ΄τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Απ΄τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιης νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες..

Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.
Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα...
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.

Τα σώματα πεθαίνουν σιγά - σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια...
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα, που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός...

Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου...

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Γεννήθηκε στη Σάμο το 1900.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας και υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση. Επιτέλεσε έργο σημαντικό σε πολλούς τομείς: στη διδασκαλία, τη δημοσιογραφία, την έκδοση περιοδικών, τη μετάφραση αρχαίων κλασσικών και σύγχρονων ξένων συγγραφέων. Η ποιητική του παραγωγή είναι πλουσιότατη. Επίσης έγραψε δοκίμια και θεατρικά έργα. Πέθανε το 1976 στη Θεσσαλονίκη
Πηγή: Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 1996

Απ΄την ψυχή ως την ψυχή

Αν η Τέχνη του λόγου, η λογοτεχνία, είναι η "αναπαράσταση της ζωής με εικόνες", η ποίηση είναι το κορυφαίο είδος της. Είναι το πιο υψηλό, το πιο βαθύ, το πιο καθολικό. Βγαίνει από τα βάθη της ψυχής και εισχωρεί στα βάθη της ψυχής. Συνεπαίρνει τις ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου και τις κινεί σφιχταγκαλιασμένες προς τους σκοπούς της με την ισχυρότερη κινητήρια δύναμη: το συναίσθημα. Ενεργεί πάνω στον άνθρωπο άμεσα, θα λέγαμε αποκαλυπτικά, απλώνοντας άξαφνα μπροστά του κόσμους πραγματικούς αλλά και οράματα, ζωντανεμένα όμως από την ίδια του την έξαρση, από το αίμα και τους χυμούς των ίδιων του των διεγερμένων πόθων.

Ο τρόπος που ενεργεί πάνω στον άνθρωπο, η συνθετικότητα κι η συμπύκνωση που τη διακρίνουν, ο εξηρμένος τόνος της, τα μέσα που χρησιμοποιεί: η πνοή και το αίσθημα που χρωματίζουν τις εικόνες της και η μουσικότητα που τις υποβαστάζει και τις προβάλλει σ΄ένα διαφορετικό φόντο, ξεχωρίζουν, από την άποψη της ουσίας, την ποίηση από τ΄άλλα βασικά είδη της λογοτεχνίας, κυρίως από τον πεζό λόγο, που κι αυτός βέβαια δουλεύει με εικόνες, αλλά στον οποίο κυριαρχεί το στοιχείο της ανάλυσης και της περιγραφής. Και λέμε κυρίως από τον πεζό λόγο, γιατί το θεωρούμενο ως τρίτο από τα βασικά είδη της λογοτεχνίας, το θέατρο, παρ΄όλη την τυπική ανεξαρτησία που του εξασφάλισε η σύγχρονη τεχνική του, συνολικά θεωρούμενο, εξακολουθεί να κυμαίνεται ανάμεσα σ΄αυτόν (τον πεζό λόγο) και την ποίηση, πέφτοντας, ανάλογα με τις περιπτώσεις, ολοκληρωτικά στην αγκαλιά πότε του ενός και πότε της άλλης.

Υπάρχουν μάλιστα πολλοί - και ανάμεσα τους οι πιο άξιοι του λόγου δημιουργοί - που αληθινό "θέατρο", ή τουλάχιστον μεγάλο, τέτοιο που να έχει το δικαίωμα στην προοπτική της αθανασίας, θεωρούν εκείνο που δεν έκοψε τους αρχικούς του δεσμούς με τη μητέρα του την ποίηση. Και που στο δεύτερο, το πεζολογικό, δίνουν με μεγάλη επιείκεια τον χαρακτηρισμό: "θνητό".

Πηγή: Μέμου Παναγιωτόπουλου: "Νεοελληνική Ποιητική Ανθολογία"